Στην ευαγγελική περικοπή της σημερινής Κυριακής, ο Κύριος θεραπεύει έναν νέο που βασανιζόταν από δαιμονική επήρεια, ενώ οι μαθητές Του, παρά την εξουσία που τους είχε δώσει, δεν μπόρεσαν να τον βοηθήσουν. Το θαύμα αυτό γίνεται αφορμή για μια διδασκαλία που αφορά τον καθένα μας: την ανάγκη για μια πίστη ζωντανή και για τα μέσα που την τροφοδοτούν.
Η αδυναμία των μαθητών
Οι μαθητές είχαν λάβει από τον Χριστό τη χάρη να εκβάλλουν δαιμόνια και να θεραπεύουν κάθε ασθένεια. Όμως μπροστά στον σεληνιαζόμενο νέο εμφανίστηκαν ανήμποροι. Στην ερώτησή τους για την αιτία της αποτυχίας, ο Κύριος απάντησε: «διά τήν ἀπιστίαν ὑμῶν». Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχολιάζει ότι η απιστία αυτή δεν σήμαινε πλήρη άρνηση, αλλά μία ολιγοπιστία, μία πίστη χωρίς ένταση και ζήλο. Οι μαθητές, έχοντας απομακρυνθεί για λίγο από τον Διδάσκαλο, χαλάρωσαν στην προσευχή και τη νηστεία, με αποτέλεσμα να εξασθενίσει η δύναμη της πίστης τους.
Το γεγονός αποτελεί μία διαρκή υπόμνηση για όλους μας. Η πίστη δεν είναι ένα απόκτημα που το κατέχουμε μια για πάντα, αλλά μια ζωντανή σχέση που απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση. Όταν η πνευματική μας ζωή γίνεται τυπική και χλιαρή, τότε και η δική μας ικανότητα να αντιμετωπίζουμε τα πάθη και τις δοκιμασίες εξασθενίζει.
Πίστη σαν κόκκο σινάπεως
Ο Χριστός, αφού επιτίμησε την απιστία, πρόσθεσε: «ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ· μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται». Η εικόνα του μικροσκοπικού σπόρου που γίνεται τεράστιο δέντρο αποκαλύπτει ότι δεν είναι η ποσότητα της πίστης που μετράει, αλλά η γνησιότητά της. Ακόμη και η ελάχιστη πίστη, όταν είναι αληθινή και ριζωμένη στην εμπιστοσύνη στον Θεό, μπορεί να επιτελέσει αδύνατα πράγματα. Τα «βουνά» που καλούμαστε να μετακινήσουμε είναι τα πάθη μας, ο εγωισμός, η φιλαυτία, τα εμπόδια που μας χωρίζουν από τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Τα όπλα της προσευχής και της νηστείας
Το ευαγγέλιο κλείνει την ενότητα με μια φράση που συχνά παραβλέπουμε, αλλά που είναι κλειδί: «τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ». Ο Χριστός μάς αποκαλύπτει ότι η δύναμη κατά του πονηρού δεν είναι αυτόματη· χρειάζεται την ενίσχυση της πνευματικής άσκησης. Η προσευχή και η νηστεία δεν είναι απλές θρησκευτικές υποχρεώσεις, αλλά τα μέσα που καθαρίζουν τον νου, ταπεινώνουν την ψυχή και ανοίγουν την ύπαρξή μας στη χάρη του «Ἁγίου Πνεύματος». Όπως παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος, η νηστεία συνοδευόμενη από προσευχή γίνεται πυρ που κατακαίει κάθε δαιμονική ενέργεια.
Ο δρόμος του Σταυρού
Στο τέλος της περικοπής ο Κύριος προαναγγέλλει το Πάθος Του: «Μέλλει ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι». Αυτή η αναφορά δεν είναι τυχαία. Η αληθινή πίστη δεν αναζητά θριάμβους και εντυπωσιακές επιτυχίες, αλλά περνά μέσα από τον Σταυρό. Η δική μας συμμετοχή στη θεραπευτική δύναμη του Χριστού προϋποθέτει την ένωση μαζί Του διά της προσευχής, της νηστείας και της εκούσιας άρσης του προσωπικού μας σταυρού. Τότε, όπως ο σεληνιαζόμενος νέος, μπορούμε και εμείς να ελευθερωθούμε από κάθε δαιμονική επήρεια και να βρούμε την αληθινή ίαση που προσφέρει η Εκκλησία.
Σχετικά: Το νόημα της λειτουργίας και το κήρυγμα αυτής της Κυριακής, σε απλή γλώσσα, στη «Φωνή Κυρίου» της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: apostoliki-diakonia.gr/fk