Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, Κυριακή Θ’ Ματθαίου, μας μεταφέρει στη λίμνη της Γαλιλαίας αμέσως μετά τον χορτασμό των πέντε χιλιάδων. Οι μαθητές βρίσκονται στο πλοίο, ταλαιπωρημένοι από τη νυχτερινή καταιγίδα, όταν αντικρίζουν τον Χριστό να περπατά πάνω στα κύματα. Το θαύμα αυτό δεν είναι μόνο μια επίδειξη υπερφυσικής δύναμης, αλλά μια βαθιά αποκάλυψη του ποιος είναι ο Ιησούς και πώς ενεργεί στη ζωή μας.
Η θεϊκή εξουσία επί της κτίσεως
Ο Χριστός, περπατώντας άφοβα πάνω στην ταραγμένη θάλασσα, φανερώνει την απόλυτη κυριότητά Του επί της φύσεως. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι, όπου το θέλημα του Θεού ενεργεί, οι φυσικοί νόμοι υποχωρούν. Το στοιχείο που για τον άνθρωπο είναι απειλή, για Εκείνον γίνεται στερέωμα. Αυτό δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό σημείο· είναι η προσωπική εγγύτητα του Θεού που καταργεί τους φόβους μας.
Όταν οι τρομαγμένοι μαθητές Τον βλέπουν, νομίζουν ότι είναι φάντασμα και κραυγάζουν. Τότε ακούν τη φωνή που γαληνεύει κάθε αναστάτωση: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε». Το «ἐγώ εἰμι» αντηχεί τη φανέρωση του Θεού στον Μωυσή στη βάτο, υπενθυμίζοντας ότι ο Κύριος είναι η μόνη πηγή της αληθινής ζωής και ειρήνης.
Ο Πέτρος και η παιδαγωγία της πίστεως
Η τολμηρή απόκριση του Πέτρου — «Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα» — εκφράζει την ένθερμη λαχτάρα να πλησιάσει τον Χριστό. Με τον λόγο «Ἐλθέ», ο Κύριος τον καλεί, και ο Πέτρος, στιγμιαία νικώντας τη λογική, βαδίζει πάνω στα κύματα. Όμως η πίστη του κλονίζεται μόλις αντικρίσει τον δυνατό άνεμο. Από τη βεβαιότητα πέφτει στον δισταγμό και αρχίζει να καταποντίζεται.
Ο Χριστός απλώνει αμέσως το χέρι Του και τον σώζει, προσφέροντας παράλληλα μια ήπια επίπληξη: «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;». Ο δισταγμός του Πέτρου δεν γεννήθηκε από εξωτερική απειλή, αλλά από την εσωτερική αμφιβολία, όταν το βλέμμα του απομακρύνθηκε από τον Κύριο και στράφηκε στη μανία των στοιχείων. Έτσι η πίστη αποδεικνύεται όχι μια στείρα ψυχολογική κατάσταση, αλλά μια δυναμική σχέση εμπιστοσύνης που δοκιμάζεται και ωριμάζει στο καμίνι της ζωής.
Η παρουσία του Χριστού στις δικές μας τρικυμίες
Το μήνυμα της περικοπής ξεπερνά τους αιώνες και αγκαλιάζει τον κάθε πιστό. Στις τρικυμίες της καθημερινότητάς μας — ανεργία, ασθένεια, πένθος, εσωτερική σύγχυση — ο Χριστός δεν είναι απόμακρος παρατηρητής. Όπως βάδισε πάνω στα κύματα της Γαλιλαίας, έτσι έρχεται και σήμερα μέσα από την προσευχή, τα μυστήρια και την αγάπη των αδελφών, για να μας επαναλάβει: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
Η παρουσία του Χριστού δεν εξαφανίζει μαγικά τις δυσκολίες — το πλοίο παραμένει στην καταιγίδα — αλλά αλλάζει τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουμε. Ο απόστολος Παύλος το συνοψίζει: «Εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ᾿ ἡμῶν;». Όταν εμπιστευόμαστε τον Κύριο, ο φόβος μεταμορφώνεται σε εγρήγορση και ο πανικός σε ελπίδα. Τότε, ακόμη και αν κλυδωνιζόμαστε, δεν βυθιζόμαστε, γιατί η πίστη μάς κρατά ενωμένους με Εκείνον.
Από την τρικυμία στην προσκύνηση
Η περικοπή ολοκληρώνεται με την είσοδο του Χριστού στο πλοίο. Αμέσως ο άνεμος κοπάζει και η θάλασσα γαληνεύει. Οι μαθητές, βλέποντας το θαύμα, προσκυνούν και ομολογούν: «Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ». Η αναγνώριση αυτή δεν είναι καρπός ενός μόνο σημείου, αλλά του συνόλου της εμπειρίας: η δοκιμασία, ο φόβος, η σωτηρία και η ειρήνη τούς οδηγούν στη λατρεία και την αλήθεια.
Κάθε τρικυμία που επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας μπορεί να γίνει ευκαιρία για μια τέτοια προσκύνηση. Αρκεί να μην αφήσουμε τον δισταγμό να κυριεύσει την καρδιά μας, αλλά να κρατήσουμε το βλέμμα μας σταθερό στον Ιησού, τον Υιό του Θεού, που περπατά πάνω στα κύματα και μας απλώνει το χέρι Του. Η πίστη είναι η δύναμη που βαδίζει πάνω στις αντιξοότητες, μέχρι να φτάσουμε στην ασφάλεια της αγκαλιάς Του.
Σχετικά: Το νόημα της λειτουργίας και το κήρυγμα αυτής της Κυριακής, σε απλή γλώσσα, στη «Φωνή Κυρίου» της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: apostoliki-diakonia.gr/fk